Αρχική › Κείμενα › Πλαίσια ΓΣ ›

Πλαίσιο για απόφαση του ΦΣ ΗΜΜΥ στη ΓΣ της ΠΕΜΠΤΗΣ 12/11

Εκτυπώσιμη μορφήSend to friendPDF version
Απόφαση Γ.Σ. 12/11/2009

Έχουν περάσει 36 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του '73 και η επίθεση ενάντια στους λαούς συνεχίζει να εντείνεται. Από τη μία, η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα με τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να πληθαίνουν τις εισβολές και τις επιθέσεις, να επιχειρούν την επαναχάραξη συνόρων και να επενδύουν σε νέα πολεμικά σχέδια σε μια προσπάθεια ελέγχου νευραλγικών περιοχών όπως τα Βαλκάνια και η Μέση Ανατολή (Κόσσοβο, Νότια Οσετία, Λίβανος, Παλαιστίνη, στρατιωτική κατοχή στο Ιράκ κτλ.). Από την άλλη, στο φόντο της διεθνούς οικονομικής κρίσης, η οποία δείχνει με τον πιο καταφανή τρόπο τα όρια της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς, οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο επιχειρούν νέα αντιλαϊκά μέτρα αφαίμαξης των εργαζομένων και της νεολαίας, μέτρα τα οποία αποτελούν αν μη τι άλλο λύσεις "ανακούφισης" για το κεφάλαιο και την εργοδοσία. Ηχηρή απάντηση στην επίθεση στα δικαιώματα και τα κεκτημένα τους αποτελούν τα νικηφόρα κοινωνικά κινήματα των εργαζόμενων και της νεολαίας, τα οποία απέναντι στα σχέδια των κυβερνητικών επιτελείων διεκδικούν δυναμικά την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής. Παράλληλα, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα ανά την υφήλιο, οι ιδιόμορφοι κοινωνικοί μετασχηματισμοί σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, δείχνουν ότι απέναντι και στις τελειότερες στρατιωτικές μηχανές η πάλη των λαών μπορεί να βρίσκει το δρόμο προς τη νίκη.

Το Πολυτεχνείο του 1973 αποτέλεσε σημείο καμπής για την μετεμφυλιακή ιστορία της χώρας, ανακόπτοντας την ομαλή μετάβαση από το καθεστώς της χούντας σε ένα καθεστώς ελεγχόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κατά τα πρότυπα της γειτονικής Τουρκίας. Η μαζική αντίσταση της σπουδάζουσας νεολαίας που κορυφώνεται σε παλλαϊκό ξεσηκωμό σηματοδοτεί κάτι παραπάνω από μια εναντίωση στο δικτατορικό καθεστώς. Αμφισβητεί συνολικά τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε το μετεμφυλιακό κράτος και η αστική εξουσία, δηλαδή την επιβολή ενός αυταρχικού κοινωνικού ελέγχου που άγγιζε όλες τις όψεις της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Αμφισβητεί την παρουσία του -έντονα συνδεδεμένου με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα- στρατού ως εγγυητή της κοινωνικής ειρήνης, την απαγόρευση της ελεύθερης πολιτικής και συνδικαλιστικής έκφρασης, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, τις εξορίες και τις δολοφονίες αγωνιστών. Γι' αυτό κιόλας έρχεται σε αντιπαράθεση με τα καθεστωτικά κόμματα που επιδιώκουν ένα συμβιβασμό με τις δυνάμεις-στηρίγματα του καθεστώτος αλλά και με την επίσημη αριστερά που αποστασιοποιημένη από τα κοινωνικά κινήματα κινείται στην κατεύθυνση της ενσωμάτωσής τους. Η εξέγερση του Νοέμβρη επομένως σηματοδοτεί την εκ νέου δυναμική είσοδο του λαϊκού παράγοντα στο πολιτικό προσκήνιο που μπορεί να αμφισβητεί και να αναδιατάσσει προς όφελός του ακόμη και τους πλέον συντριπτικούς πολιτικούς συσχετισμούς.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, -πέρα από σύμβολο εναντίωσης στην εκμετάλλευση και στον ιμπεριαλισμό- αποτέλεσε σημείο αναφοράς όλων των κοινωνικών κινημάτων που σφράγισαν με την παρουσία τους την μεταδικτατορική ιστορία της χώρας. Ο τριήμερος εορτασμός του Πολυτεχνείου, ποτέ δεν αποτέλεσε μια επέτειο κλεισμένη σε γυάλα, αποστειρωμένη από της κοινωνικές διεργασίες και τα ζητήματα που έθετε η πραγματικότητα. Αντίθετα, πάντοτε χρωματιζόταν από τη φάση στην οποία βρισκόταν το λαϊκό κίνημα και ειδικά οι αγώνες της νεολαίας, πολλές φορές μάλιστα απελευθέρωνε τη συσσωρευμένη κοινωνική οργή, πυροδοτούσε και αναζωπύρωνε κινηματικές διαδικασίες. Σήμερα, η εξέγερση του Πολυτεχνείου λαμβάνει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στην αντιλαϊκή επίθεση των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων στα κεκτημένα της εργαζόμενης πλειοψηφίας και της νεολαίας... της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ -σε συνέχεια της θατσερικής πολιτικής των κυβερνήσεων της ΝΔ και πάντα στις νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις που χαράσσει η ΕΕ.

Ο φετινός εορτασμός του πολυτεχνείου έρχεται στο φόντο της κοινωνικής έκρηξης του Δεκέμβρη του 2008, η οποία ακολούθησε και τροφοδοτήθηκε τόσο από το μαζικό νεολαιίστικο κίνημα των τριων τελευταίων χρόνων ενάντια στις προωθούμενες εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις όσο και από τις δυναμικές και μαχητικές κινητοποιήσεις του κόσμου της εργασίας, ιδιαίτερα για την επιχειρούμενη αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση. Μια έκρηξη, που εξέφρασε την κοινωνική οργή απέναντι συνεχή υποβάθμιση των όρων εργασίας και ζωής, στη διαρκώς εντεινόμενη καταστολή που άγγιξε όλα τα κομμάτια της νεολαίας, εργαζόμενη, μαθητική και σπουδάζουσα.Μια έκρηξη, που κατάφερε να αμφισβητήσει τις προωθούμενες μεταρρυθμίσεις με συνολικό τρόπο και να κάνει τα κυβερνητικά επιτελεία αλλά και τους πολιτικούς τους εκφραστές "να ιδρώσουν"...

Οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΟΤΕ, Ολυμπιακή), οι ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και η πολιτική της "κοινωνικοποίησης των ζημιών" και των μαζικών απολύσεων που ακολουθείται και στη χώρα μας στα πλαίσια της αντιμετώπισης της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αλλά και η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση (αναγνώριση ΚΕΣ, νέος νόμος πλαίσιο, νόμος αξιολόγησης) που προωθεί τα τελευταία χρόνια το Υπουργείο Παιδείας, επιχειρώντας τη δημιουργία ενός αποστειρωμένου και αυταρχικού πανεπιστημίου με αποφοίτους πειθαρχημένους και χωρίς δικαιώματα, αποτελούν πάγιες κατευθύνσεις των πρόσφατων κυβερνήσεων. Τη διάθεσή της για συνέχεια στο ίδιο μήκος κύματος δεν άργησε να δείξει και η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η βίαιη κατάπνιξη των κινητοποιήσεων των λιμενεργατών, απέναντι στην ιδιωτικοποίηση μέρους του λιμανιού του Πειραιά, αλλά και το πρόσφατα περιστατικά στην περιοχή των Εξαρχείων, τα οποία ήρθαν να "εγκαινιάσουν" μια νέα κατάσταση ακόμα πιο έντονης αστυνομοκρατίας και γενικευμένης τρομοκρατίας σε μια προσπάθεια καταστολής των λαϊκών αντιδράσεων. Παράλληλα, τα βασανιστήρια και οι ξυλοδαρμοί μεταναστών, η δημιουργία "στρατοπέδων υποδοχής" (ή μήπως... συγκέντρωσης;;) αλλά και οι συνεχείς επιχειρήσεις "εκκαθάρισης των στοιχείων που πλήττουν το εθνικό μας φρόνημα" αποδεικνύουν έμπρακτα την ένταση μιας συνεχιζόμενης αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Είναι προφανές λοιπόν ότι το σύνθημα της εξέγερσης του πολυτεχνείου για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι πιο επίκαιρο από ποτέ στο σήμερα.

 

ΨΩΜΙ

Η μεταβολή από την περίοδο του καθεστώτος της Χούντας στον κοινοβουλευτισμό της μεταπολίτευσης αυτό που κυρίως εξυπηρέτησε είναι ο "εκσυγχρονισμός" των συνθηκών της εγχώριας παραγωγής στα πλαίσια μιας "στρατηγικής εθνικής ανάπτυξης", που αποτελεί και βασική πτυχή της "εθνικής πολιτικής" τις τελευταίες δεκαετίες μέχρι και σήμερα. Αυτό βέβαια δε μεταφράζεται σε τίποτε περισσότερο από αύξηση της κερδοφορίας για τους διάφορους επιχειρηματικούς κύκλους και παράλληλη συνεχώς αυξανόμενη επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων, κάτι το οποίο προωθήθηκε και συνεχίζει να προωθείται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και αποτυπώνεται με γλαφυρότητα στο σήμερα. Σε μια περίοδο λοιπόν όπου τα λαϊκά στρώματα καλούνται να πληρώσουν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, όπου οι αντεργατικές πολιτικές της λιτότητας, της περικοπής των κοινωνικών δαπανών, της ανεργίας και της εργασιακής ανασφάλειας, της αναίρεσης των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, έρχονται να ισοπεδώσουν τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος, η απάντηση πρέπει να είναι το μαζικό εργατικό κίνημα. Μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα οικονομικής εξαθλίωσης και όξυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, μπροστά στον εργασιακό μεσαίωνα που ετοιμάζουν, οι εργαζόμενοι πρέπει να προτάξουν τους συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες και τα κινήματα για την προάσπιση των κεκτημένων τους και την ανατροπή των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων.

 

ΠΑΙΔΕΙΑ

Βασικά αιτήματα της νεολαίας στον αντιδικτατορικό αγώνα όπως η άρση των ταξικών φραγμών και το "άνοιγμα" της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στις πλατιές μάζες αλλά και η κατοχύρωση του ανεξάρτητου συνδικαλισμού και της αχειραγώγητης πολιτικής δράσης εντός του πανεπιστημίου παραμένουν επίκαιρα μέχρι και σήμερα. Τα τελευταία χρόνια παίρνουν τη μορφή της ανάγκης για επαγγελματική κατοχύρωση των αποφοίτων μέσω πτυχίων με πλήρη επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα αφενός και της εναντίωσης απέναντι στην προσπάθεια καταστολής του φοιτητικού κινήματος και περιστολής του ασύλου αφετέρου. Καθ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης μέχρι και τώρα, μέσω διαφόρων νομοθετημάτων, το Υπ. Παιδείας επιχειρεί να μεταβάλλει συνολικά το χαρακτήρα και τον τρόπο λειτουργίας της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες και ιδιαίτερα στο πανεπιστήμιο. Ξεκινώντας από το εγχείρημα του νόμου-πλαίσιο του '79 έως τον ν.Αρσένη και την "ανωτατοποίηση" των ΤΕΙ, το νόμο πλαίσιο του 2006-7, την αναθεώρηση του αρ.16 και την αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και καταλήγοντας σήμερα στην προσπάθεια αναγνώρισης των ΚΕΣ αλλά και κεντρικής εφαρμογής πτυχών του νέου νόμου όπως η λίστα συγγραμμάτων και η διαδικασία της αξιολόγησης.

Η αναγνώριση των κολεγίων (ΚΕΣ) έρχεται να πλήξει τόσο τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των δημόσιων πανεπιστημίων όσο και τους όρους φοίτησης μέσα σε αυτά. Από τη μία, τα πτυχία δε θα κατοχυρώνουν κανένα επαγγελματικό δικαίωμα μέσα από τη λογική των 2 κύκλων σπουδών (3 χρόνια Bachelor - 2 χρόνια Master) που οδηγεί σε διάσπαση των πτυχίων αλλά και μέσα από τα πολύ εξειδικευμένα γνωστικά αντικείμενα των κολεγίων. Απ' την άλλη, τα δημόσια πανεπιστημία θα πιέζονται να "ανταγωνιστούν" ένα μοντέλο φοίτησης με εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών, χωρίς δωρεάν συγγράμματα και φοιτητικές παροχές, δηλαδή περιορίζοντας το δημόσιο χαρακτήρα τους και δημιουργώντας ένα ασφυκτικό περιβάλλον φοίτησης.

Δεν είναι τυχαία η πραξικοπηματική χορήγηση αδειών λειτουργίας σε 33 κολέγια κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή πριν τις εκλογές από τον απερχόμενο Υπ. Παιδείας, κίνηση η οποία "λύνει" τα χέρια της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και ανοίγει το δρόμο για τη συνέχιση των αναδιαρθρώσεων που προωθούνται τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα, και ενώ ο ν. νόμος-πλαίσιο παραμένει ανεφάρμοστος στο σύνολό του, οι φοιτητές έρχονται αντιμέτωποι με επιμέρους πτυχές του όπως το ζήτημα της λίστας συγγραμμάτων, η οποία δυσχεραίνει τους όρους φοίτησης και ενισχύει φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας και τη διαδικασία της αξιολόγησης, με την εισαγωγή της έννοιας των πιστωτικών μονάδων - "πόντων" δηλαδή που θα καλείται να συλλέξει ο κάθε φοιτητής με την παρουσία του στη σχολή και οι οποίοι θα χαρακτηρίζουν το "ατομικό" πλέον πτυχίο του, δημιουργώντας μια ασφυκτική καθημερινότητα και απαξιώνοντάς το.

Από την περίοδο του Πολυτεχνείου και σε όλη την περίοδο της Μεταπολίτευσης μέχρι και σήμερα, το φοιτητικό κίνημα έχει καταφέρει -μέσω της δυναμικής του παρουσίας- το μπλοκάρισμα της πλειοψηφίας των "μεταρρυθμιστικών" σχεδίων των εκάστοτε κυβερνήσεων. Ιδιαίτερα τα τρία τελευταία χρόνια, το πανεκπαιδευτικό κίνημα, υιοθετώντας συγκρουσιακές πρακτικές και προσλαμβάνοντας ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, κατάφερε να αναδιατάξει τους όρους διεξαγωγής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια, να ανατρέψει τους συσχετισμούς και να ασκήσει πιέσεις σε κομματικά επιτελεία, να επιτύχει τελικά μια σειρά νικών, όπως το συνολικό μπλοκάρισμα του εγχειρήματος της αντιδραστικής αναθεώρησης του Συντάγματος. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζοντας το έργο των προκατόχων της και επιχειρώντας να παρακάμψει τις μαζικότατες κοινωνικές αντιδράσεις των τελευταίων χρόνων έχει ήδη ξεκαθαρίσει τις διαθέσεις της τόσο με επιλογές προσώπων που έχουν συνδεθεί με τις πιο σκληρές δηλώσεις ενάντια στο άσυλο (Α. Διαμαντοπούλου , Θ. Πάγκαλος κλπ.) όσο και με την ανοιχτή της στήριξη στις αρχές του ν. Νόμου-πλαίσιο. Απέναντι σε αυτήν την επίθεση οι φοιτητές πρέπει να απαντήσουν στα αμφιθέατρα μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές τους διαδικασίες, τις Γενικές Συνελεύσεις. Το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να βγει και πάλι στο προσκήνιο με τα νικηφόρα μέσα πάλης του αποδεικνύοντας ότι, όπως και τότε, οι αγώνες της νεολαίας είναι σε θέση να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους, να καταγράψουν νίκες και να θέσουν οριστικά αναχώματα ανατρέποντας τις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής.

Απέναντι λοιπόν στις λογικές της αποπολιτικοποίησης και της ανταγωνιστικότητας, του ατομικού δρόμου και του συμβιβασμού, της ενσωμάτωσης και της χειραγώγησης των φοιτητικών αντιστάσεων, της υποταγής και του εναγκαλισμού με τις κυβερνητικές πολιτικές και το υπουργείο που προκρίνουν οι καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ. Απέναντι στην ηττοπάθεια και τον απομονωτισμό της επίσημης Αριστεράς που προκρίνει την αυτόκεντρη ανάπτυξη και την εξαργύρωση των κινητοποιήσεων... Το φοιτητικό κίνημα δεν ενσωματώνεται, δεν καταστέλλεται, προχωρά μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια της εκπαίδευσης στο δρόμο του νικηφόρου αγώνα σε συνέχεια των μεγαλειωδών κινητοποιήσεων όλης της προηγούμενης περιόδου για την ΑΚΥΡΩΣΗ του συνόλου της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης: καμία ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ/ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΤΙΜΗΣΗ των ΚΕΣ, καμία εφαρμογή της ΛΙΣΤΑΣ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ και της ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ, άμεση ΑΠΟΣΥΡΣΗ του ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ-ΠΛΑΙΣΙΟ.

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Σήμερα, αν και βρισκόμαστε δεκαετίες μετά την περιβόητη "αλλαγή", οι μέθοδοι καταστολής των λαϊκών κινημάτων και επιβολής της εξουσίας όχι μόνο υπάρχουν αλλά έχουν εξελιχθεί κιόλας. Η αστυνόμευση και ο έλεγχος της καθημερινότητας μπορεί να εκφράζονται με διαφορετικό τρόπο είναι όμως ίδια στην ουσία τους και εντείνονται ασφυκτικά (συστήματα παρακολούθησης, κάμερες και ηλεκτρονικό "φακέλωμα", δραματική αύξηση των δυνάμεων καταστολής στα αστικά κέντρα, νέοι τρομονόμοι κα.). Ενδεικτική είναι η "πρεμιέρα" του νέου Υπουργείου "προστασίας" του πολίτη με μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις στην περιοχή των Εξαρχείων μερικές μόνο μέρες μετά τη εκλογή της νέας κυβέρνησης, τις οποίες ακολούθησε η μόνιμη(!) εγκαθίδρυση σταθερών μονάδων και περιπολιών σε κάθε γωνία σε μια προσπάθεια καλλιέργησης ενός κλίματος τρομοκρατίας στο κέντρο της Αθήνας. Το περιστατικό αυτό έρχεται να συμπληρώσει ο θάνατος ενός 25χρονου Πακιστανού μετανάστη, από τον ξυλοδαρμό και τα βασανιστήρια που υπέστη στο αστυνομικό τμήμα Νίκαιας μετά τη σύλληψή του. Η κίνηση αυτή δεν αποτελεί βέβαια παρά μια "γεύση" του τι πρόκειται να ακολουθήσει... Δεν είναι άγνωστη άλλωστε για τη φοιτητικό και το εργατικό κίνημα η άγρια και ανήλεη καταστολή, που έχουν αντιμετωπίσει στις κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων. Το ξύλο, τα χημικά, τα δακρυγόνα και τις συλλήψεις, έρχονται να συμπληρώσουν οι δολοφονίες διαδηλωτών (θάνατος σαραντάχρονης γυναίκας στη Λευκίμμη της Κέρκυρας), οι άγριοι ξυλοδαρμοί μέχρι θανάτου μεταναστών (με πρόσφατο το παράδειγμα της δολοφονίας από ξυλοδαρμό Πακιστανού μετανάστη σε αστυνομικό τμήμα στη Νίκαια) αλλά και η πρόσφατη εν ψυχρώ δολοφονία από αστυνομικό του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Παράλληλα, εντείνεται η καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων και η πρωτοφανής επίθεση στις δημοκρατικές ελευθερίες στα πλαίσια της τρομοϋστερίας και στο όνομα της «ασφάλειας», με σωρεία παραδειγμάτων όπως οι υποκλοπές, οι χαφιεδοκάμερες αλλά και ο περιβόητος νόμος για το ιδιώνυμο της κουκούλας. Σε μια εποχή λοιπόν όπου τίθεται υπό διακύβευση στοιχειώδη δικαιώματα, όπου καταπατάται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια στο βωμό της προώθησης των συμφερόντων των "λίγων", είναι πιο επιτακτική από ποτέ η συλλογική αντίσταση, η μαζική κινηματική απάντηση απέναντι στην καταστολή και την αστυνομοκρατία.

 

Πιάνοντας το "κόκκινο νήμα" της εξέγερσης του Νοέμβρη, θεωρούμε ότι ο φετινός εορτασμός του Πολυτεχνείου έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Είναι στοίχημα απέναντι σε μια προσπάθεια απαξίωσης της επετείου από τα Μ.Μ.Ε. και τους κομματικούς μηχανισμούς, αυτή να χρωματίζεται από την παρουσία και την δυναμική των κοινωνικών αγώνων. Απέναντι στο δικό τους Νοέμβρη, έναν Νοέμβρη που δικαιώνει τις κυρίαρχες επιλογές και παραχαράσσει την ιστορία, εμείς οφείλουμε να προτάξουμε τους "δικούς μας" Νοέμβρηδες. Τους Νοέμβρηδες του λαϊκού και φοιτητικού κινήματος ενάντια στον πόλεμο, στον ιμπεριαλισμό και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σε εκπαίδευση και εργασία. Από τους Νοέμβρηδες της Μεταπολίτευσης του '74 του '79 και του '80 που αμφισβήτησαν τον επίσημο πολιτικό χάρτη, στους Νοέμβρηδες των φοιτητικών κινητοποιήσεων του '95 του '98 του 2000-01, του 2006-2007 που έθεσαν αναχώματα στα αναδιαρθρωτικά εγχειρήματα στην εκπαίδευση, στο Δεκέμβρη της εξέγερσης του 2008.

Όπως και τότε...Έτσι και φέτος, το τριήμερο του Πολυτεχνείου πρέπει να αποτελέσει σημείο αναφοράς για το φοιτητικό κίνημα, εφαλτήριο για νέες κινητοποιήσεις από τους φοιτητές αλλά και όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, να δώσει μια δυναμική απάντηση στα σχέδιά τους για καταστρατήγηση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων, και απαξίωση της εργασιακής μας προοπτικής, της πειθάρχησης και της εντατικοποίησης που έρχεται να φέρει η αναγνώριση των ΚΕΣ και η εφαρμογή διατάξεων του ν. Νόμου-πλαίσιο. ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, ΤΟΤΕ Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ...

 

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ...

...ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

 

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

  1. ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ. ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ 33 ΚΟΛΕΓΙΩΝ.
  2. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 16 ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΚΕΣ-ΕΝΙΑΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.
  3. ΚΑΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΛΙΣΤΑΣ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ. ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗ ΠΛΗΡΩΜΗ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ. ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΟΛΛΑΠΛΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ.
  4. ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΦΕΕ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ.
  5. ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ. ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΛΗΤΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ. ΚΑΤΩ ΟΙ ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ, ΤΑ ΤΕΤΡΑΕΤΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΤΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΚΑΙ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΡΥΘΜΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
  6. ΚΑΜΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟ. ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ, ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ, ΣΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ.
  7. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ. ΚΑΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΤΟΛΗ Ή ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ. ΝΑ ΞΗΛΩΘΟΥΝ ΟΙ ΧΑΦΙΕΔΟΚΑΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.
  8. ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. ΝΑ ΜΗ ΣΤΗΘΟΥΝ ΠΟΥΘΕΝΑ ΜΟΔΙΠ ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ. ΚΑΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ν/σ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΤΟ ΕΜΠ. ΚΑΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΣΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ.
  9. ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΏΝ ΠΑΡΟΧΏΝ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΜΕ ΕΝΟΙΚΙΟ ΣΤΙΣ ΕΣΤΙΕΣ- ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΛΗΘΗΚΑΝ . ΔΩΡΕΑΝ ΣΙΤΙΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ
  10. ΕΝΙΑΙΟ ΠΤΥΧΙΟ ΜΕ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ. ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΚΥΚΛΟΥΣ ΣΠΟΥΔΩΝ, ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΔΙΑΔIΚΑΣΙΑ ΤΗΣ BOLOGNA. ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΕΧΑΕ.ΜΙΑ ΣΧΟΛΗ ΑΝΑ ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ.
  11. ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΠΟΥ ΝΑ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΥΚΛΩΝ, ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ.
  12. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΡΥΘΜΟΙ ΣΠΟΥΔΩΝ, ΤΕΡΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ. ΕΝΙΑΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΠΤΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΖΙΚΩΝ ΚΟΨΙΜΑΤΩΝ. ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ 50% ΤΩΝ ΓΡΑΠΤΩΝ, ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΑΕ.
  13. ΚΟΙΝΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ. ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΟΡΙΟΥ ΔΗΛΩΣΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ. ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΤΥΧΙΑΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ.
  14. ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ, ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΜΕΛΗ ΔΕΠ ΜΟΝΙΜΗΣ, ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ.
  15. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ. ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, ΣΤΗΝ ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ. ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙ-ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟ. ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ.
  16. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΠΕΛΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ.
  17. ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ΣΤΟ ΤΕΕ. ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ, ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΤΥΧΙΟ.

 

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ :

  1. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 15,16,17 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΜΕ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΛΕΙΣΤΗ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΟΡΑΤΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΛΑΙΚΗ-ΑΝΤΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ.
  2. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 16/11.
  3. ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΣΑΕ.
  4. ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ.

 

2009-2010