Βρισκόμαστε ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, ενός Δεκέμβρη που στιγματίστηκε από μια πρωτοφανή κοινωνική έκρηξη και τροφοδότησε παγκόσμια κινηματικές διεργασίες, που επανέφερε τη νεολαία στο προσκήνιο και έδωσε μια ηχηρή απάντηση στη συνεχιζόμενη επίθεση στα δικαιώματα και τα κεκτημένα μας, που κατάφερε να ταράξει και συνεχίζει να φοβίζει τα κυβερνητικά επιτελεία και τους πολιτικούς εκφραστές τους. Δύο μόλις μήνες μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση - και την πλέον ξεκάθαρη έκφραση των προθέσεών του ήδη από τις πρώτες μέρες - αλλά και λίγες μόνο βδομάδες από την μαζικότατη 36η επέτειο του Πολυτεχνείου το μήνυμα της εξέγερσης παραμένει αδιαμφισβήτητα επίκαιρο, η απάντηση στο ασφυκτικό μέλλον που μας ετοιμάζουν μένει να δοθεί...
Η κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη
Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 από τις σφαίρες του ειδικού φρουρού της ΕΛ.ΑΣ. Κορκονέα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής για όλους αυτούς που τα τελευταία χρόνια βιώνουν στο πετσί τους την καταπίεση και την ασφυκτική επιβάρυνση των όρων ζωής τους, για όλους αυτούς που νιώθουν καθημερινά την κατάφωρη καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών τους, για όλους αυτούς που είδαν στην κρατική δολοφονία την κορύφωση μιας αυταρχικής πολιτικής που απαντά με ΜΑΤ και δακρυγόνα σε οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις που προωθούνται. Η μαζικότητα των κινητοποιήσεων που ακολούθησαν αλλά και η σύγκρουση του κόσμου με τις δυνάμεις καταστολής και η υιοθέτηση των πιο ριζοσπαστικών μορφών πάλης, έδωσαν την καλύτερη απάντηση στην ένταση της ίδιας της καταστολής αλλά και τη συνολική αντιδραστική πολιτική της ΝΔ σε εκπαίδευση και εργασία σηματοδοτώντας με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο και τον καταποντισμό της ίδιας της κυβέρνησης.
Πρωτοπόρο κομμάτι σε αυτή την ιστορική στιγμή αποτέλεσε για άλλη μια φορά η νεολαία - με ιδιαίτερη τη συμμετοχή των μαθητών - αμφισβητώντας έμπρακτα όσους τη θέλουν πειθαρχημένη και σιωπηλή. Η επίθεση στα επαγγελματικά δικαιώματα αλλά και η προσπάθεια μετατροπής των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε αποστειρωμένους πολιτικά χώρους με ασφυκτικούς όρους φοίτησης απ' τη μία αλλά και η εντεινόμενη καταστολή απέναντι στις δυναμικές διεκδικήσεις απ' την άλλη είδαν την κορύφωσή τους στην δολοφονία του Αλέξη. Απέναντι στην ανεργία και την εργασιακή ανασφάλεια, στους εντατικοποιημένους όρους σπουδών και τον ατομικό δρόμο, το ξέσπασμα της νεολαίας ήρθε σαν φυσική συνέχεια του νικηφόρου φοιτητικού κινήματος των προηγούμενων χρόνων και κατάφερε να στείλει το πιο ξεκάθαρο μήνυμα σε όσους προσπαθούν να την προσπεράσουν και να ξαναγράψουν την ιστορία.
Ένα χρόνο μετά...
..."Πράσινη αλλαγή" - ή μήπως όχι;
Αν και έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος, η πρόσφατα εκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει προλάβει σε λιγότερο από δύο μήνες να δείξει τη διάθεσή της για συνέχιση πίσω από μεγαλοστομίες και στημένους διάλογους της αντιδραστικής πολιτικής, στα βήματα της προηγούμενης κυβέρνησης της ΝΔ, που οδήγησε στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, οι απολύσεις των εργαζομένων στα stage, η επαναφορά του αντι-ασφαλιστικού νόμου Πετραλιά και μάλιστα με χειρότερους όρους αλλά και γενικότερα οι εξαγγελίες για συνέχιση της πολιτικής λιτότητας και περαιτέρω ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας στο φόντο της οικονομικής κρίσης αποτελούν μία μόνο πτυχή της "φιλολαϊκής" πολιτικής των 100 πρώτων ημερών... Ενδεικτικό αυτής της πολιτικής αναμένεται να αποτελέσει -σύμφωνα και με τις κυβερνητικές εξαγγελίες- ο νέος προϋπολογισμός που θα κατατεθεί σε μερικές μέρες, ο οποίος θα επιχειρήσει για άλλη μια φορά να μεταφέρει τα προβλήματα, επιβαρύνοντας την ήδη δυσβάσταχτη πραγματικότητα της πλειοψηφίας των εργαζομένων.
Παράλληλα, και με τις πρώτες αντιδράσεις των εργαζομένων και της νεολαίας να είναι δυναμικές, η νέα κυβέρνηση προκαλεί και απαντά με ωμή βία και καταστολή, κάνοντας μάλιστα 300(!) προσαγωγές στην πορεία του Πολυτεχνείου, με τις δυνάμεις των ΜΑΤ και τους "νταήδες" των ομάδων Δ και Ζ σε μια προσπάθεια καλλιέργειας ενός κλίματος τρομοκρατίας και φόβου. Στο λαϊκό αίτημα της εξέγερσης του Δεκέμβρη απέναντι στην καταστολή, το ΠΑΣΟΚ απαντά στο πώς θα "προστατεύσει τον πολίτη" και "τη δημοκρατία" με τη σύσταση υπηρεσιών τύπου FBI, τον "κουκουλονόμο", την καθημερινή πλέον αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια, τις συχνές επιχειρήσεις "σκούπες", τη συγκάλυψη δολοφονιών μεταναστών αλλά και την "πλάγια" παραβίαση του Ασύλου με σχολές να κλείνουν με ΜΑΤ κάποιες μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου προϊδεάζοντας για αντίστοιχα μέτρα για την πρόληψη αντίστοιχων "έκρυθμων" καταστάσεων.
...Το μέτωπο της εκπαίδευσης
Σε αυτό το πλαίσιο, μάλλον δεν μας εκπλήσσει το ότι η νέα κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει από τις πρώτες της κιόλας εβδομάδες το ζήτημα των μεταρρυθμίσεων στην δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση, συνεχίζοντας την επίθεση των προκατόχων της στα πρωτοπόρα κομμάτια των κινημάτων των τελευταίων χρόνων. Χαρακτηριστικό είναι ότι πλέον επεξεργάζεται επιθετικά νέο σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο αλλά και ριζικές αλλαγές στα σχολεία με την εισαγωγή περισσότερων εξετάσεων, την αξιολόγηση κάθε πτυχής της σχολικής καθημερινότητας και τη δημιουργία ενός γενικότερου ασφυκτικού κλίματος σπουδών για τους μαθητές.
Ταυτόχρονα, γίνονται ξεκάθαρες πλέον και οι διαθέσεις της για τις μεταρρυθμίσεις στα πανεπιστήμια... Ήδη η νέα υπουργός Παιδείας Α.Διαμαντοπούλου, μετά το δήθεν "πάγωμα" των αδειών των κολεγίων (ΚΕΣ) δηλώνει ευθαρσώς την πρόθεση της να συνεχίσει την αναγνώρισή τους ενσωματώνοντας πλήρως τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. - χαρακτηριστική ήταν εξάλλου η θετική τοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και ως αντιπολίτευση.
Η αναγνώριση των κολεγίων έρχεται να πλήξει τόσο τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των δημόσιων πανεπιστημίων όσο και τους όρους φοίτησης μέσα σε αυτά:
Παράλληλα, και ενώ ο ν. νόμος-πλαίσιο παραμένει ανεφάρμοστος στο σύνολό του, οι φοιτητές έρχονται αντιμέτωποι με επιμέρους πτυχές του όπως το ζήτημα της λίστας συγγραμμάτων, η οποία όχι μόνο αναγκάζει τους φοιτητές σε πολλές περιπτώσεις να αγοράσουν μόνοι τους τα απαραίτητα συγγράμματα αλλά πολύ περισσότερο δυσχεραίνει τους όρους φοίτησης και ενισχύει φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας αφού πλέον η ύλη που ορίζεται για κάθε μάθημα είναι αχανής. Αντίστοιχα, έντονα και υπογείως προωθείται τελευταία και η διαδικασία της αξιολόγησης, τόσο από φορείς του ιδρύματος όσο και εξωτερική συνδεόμενη με το Υπουργείο αλλά και με την εισαγωγή της έννοιας των πιστωτικών μονάδων - "πόντων" δηλαδή που θα καλείται να συλλέξει ο κάθε φοιτητής με την παρουσία του στη σχολή και οι οποίοι θα χαρακτηρίζουν το "ατομικό" πλέον πτυχίο του, δημιουργώντας μια ασφυκτική καθημερινότητα και απαξιώνοντάς το. Ήδη στο Πολυτεχνείο, σε μια προσπάθεια παράκαμψης των αντιδράσεων και επιτάχυνσης των διαδικασιών η Πρυτανεία αυτοανακηρύχθηκε πρόσφατα σε Μονάδα Διασφάλισης Ποιότητας (ΜΟΔΙΠ) με σκοπό να ασκήσει το συντομότερο δυνατόν το κομμάτι της "εσωτερικής" αξιολόγησης.
...Ζητήματα Σχολής
Παράλληλα με τα κεντρικά ζητήματα, υπάρχουν και εσωτερικά ζητήματα της σχολής που απασχολούν το σύνολο των φοιτητών. Χαρακτηριστικό είναι το φαινόμενο των μαζικών κοψιμάτων, τα οποία τείνουν να γίνουν σύνηθες στη σχολή μας αλλά και η σκλήρυνση της επιτήρησης κατά τη διάρκεια της εξέτασης. Πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα καθηγητικής αυθαιρεσίας αποτελεί το μάθημα των ΣΑΕ το οποίο έχουν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 1000 φοιτητές αφού το ποσοστό των επιτυχόντων σε κάθε εξεταστική δεν ξεπερνάει συνήθως το 20%(!). Τα αποτελέσματα της τελευταίας εξεταστικής λοιπόν, τα οποία για άλλη μια φορά κινούνται στα προαναφερθέντα ποσοστά μάλλον δεν μας εκπλήσσουν... Απέναντι σε αυτούς που θεωρούν πως μπορούν να κρατούν ομήρους τους φοιτητές, διαιωνίζοντας την προοπτική αποφοίτησής τους, η απάντησή μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Ο φοιτητικός σύλλογος πρέπει να διεκδικήσει κανονικοποίηση των γραπτών στο 50%, ανθρώπινα θέματα και όρους εξέτασης, αλλά και άνευ επιπλέον όρων χαριστική εξέταση για το μάθημα των ΣΑΕ. Εάν οι καθηγητές Κουσιουρής και Παπαβασιλόπουλος αρνούνται να δώσουν λύση στο πρόβλημα και να αλλάξουν λογική, δε μένει τίποτα άλλο στο σύλλογο από το να απαιτήσει την παραίτησή τους.
Η εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών είναι ένα ακόμα από τα ζητήματα που διαμορφώνουν μια όλο και πιο ασφυκτική καθημερινότητα στη σχολή μας. Η εισαγωγή εργαστηρίων και εργασιών - μάλιστα και απαιτητικών ως προς το χρόνο παράδοσης - αλλά και η όλο και αυξανόμενη ύλη στην πλειονότητα των μαθημάτων είναι χαρακτηριστικό των αλλαγών που προωθούνται και στο ίδιο το πρόγραμμα σπουδών. Προβάλλει, λοιπόν για άλλη μια φορά επιτακτική η ανάγκη διεκδίκησης του πάγιου αιτήματος του φοιτητικού συλλόγου για άρση του ορίου δήλωσης των 13 μαθημάτων ανά εξάμηνο αλλά και η ουσιαστική υιοθέτηση του θεσμού της πτυχιακής εξεταστικής με ίσους όρους για το σύνολο των μαθημάτων.
Για τους αγώνες του σήμερα
Σε τέσσερις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Αν είναι κάτι που ο λαός έχει αποδείξει είναι ότι οι κρατικές δολοφονίες δε σβήνουν και δεν παραγράφονται, αλλά καταγράφονται στην ιστορική μνήμη ως μέρες που φανερώνουν την ασυμβίβαστη αντίθεση μεταξύ του κράτους, των μηχανισμών του και τις δυνάμεις του κινήματος και της ανατροπής. Και η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτελεί άλλη μια λαμπρή σελίδα στην αγωνιστική ιστορία του νεολαιίστικου κινήματος.
Μιας νεολαίας που πάντα αμφισβητούσε όσους την ήθελαν υποταγμένη και αμέτοχη, από το Πολυτεχνείο και τις καταλήψεις του '91 για τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα μέχρι το φοιτητικό κίνημα για το ν. Αρσένη και το κίνημα του 2006-07. Μιας νεολαίας που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι μπροστά σε αυτούς που προσπαθούσαν να την τρομοκρατήσουν, αλλά αγωνιζόταν και αγωνίζεται για τα αυτονόητα δικαιώματά της.
Απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να περιορίσουν τις ελευθερίες μας, να υπονομεύσουν την εργασιακή μας προοπτική και να μας επιβάλλουν μια ασφυκτική καθημερινότητα το μήνυμα του Δεκέμβρη είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν η απάντησή μας πρέπει να δοθεί στους δρόμους.
...Γιατί ο Δεκέμβρης είναι εικόνα απ' το μέλλον, και οφείλουμε να διεκδικήσουμε αυτή η επέτειος να είναι η πρώτη από τις πολλές που θα έρθουν...
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ :